Küçüktük, önce oyuncaklarımız vardı, tek kolu çıkmış
bebekler, bir lastiği kırık arabalar.Üzerinde tüm dünyaların bizim olduğu eski
bir kilim, çamurdan harçla yapraktan yapılmış dolmalar.Eciş bücüş tek göz odada
limon kasasından gösterişli koltuklar…
Oynanan oyunlar gibi sandık hayatı. Küstüm deyince
düzelmiyordu herşey, parmak büzüp hadi barış demiyorlardı. Bize öyle dememişlerdi
ki. En sevilen, en kıymetli biz olacaktık. Sevinçlerimiz bitmeyecek, canımız
hiç yanmayacak, üfleyince ya da öpünce geçecek, yüzümüz hep gülecekti. Oyun
sonunda toplanan kilimler gibi toplayıp kaldıracaktık tüm oyunbozanları. Bizi
üzenleri oyuna almayacaktık bir daha. Ve hava karardığında bir annenin sesiyle
gene dönecektik güzel evimize. Bize öyle dememişlerdi. Akşam olunca bitmiyordu
herşey. Ufacık ellerimizi yıkayınca geçmiyordu tüm sokağın kirleri, üfleyince
geçmiyordu dizlerimizin sızısı. Bize öyle dememişlerdi. Sabahları masallar
olacaktı. Sonu mutluluk olan masallar. Elma şekeri tadında bir hayat olmadı.
Kokulu sakızları çiğnerken duyduğumuz kokular da bitti.
Güzel olacaktık biz.
Tüm hikayelerin sonu hep mutlu bitecekti ve gene en pamuk prenses biz
olacaktık. Şimdi bizim hayatımız bir masaldı.Sonu da oldu sızısı da. Öyle işte…
Bize öyle dememişlerdi !
Neydi bizi bir şehirden uzaklaştıran ya da birleştiren? Bir
şehri muhteşem ya da olmaz olası yapan neydi?
Hangi köşede kaçamak öptü sizi sevdiğiniz, hangi sokakta
elinizi tuttu utanarak, işte orası hiç unutulmaz. Uzun ağaçlıklı yolda koşarken
, soğuktan donmuş burnunuza kondurmuştu ya dudağını. Alınan simiti paylaşıp,
vapurda içilen çayları ve elinizde kalan susam tanelerini… unutmazsınız. Kalabalık
arasında yükselen sesi, soğukta ıslanmaktan daha bir üşüyen yüzünüzü de
unutmazsınız. Bakarken nefret edeceğiniz sokaklar da var bu şehirde. Her
defasında görmemek için kafanızı çevirdiğiniz. Her geçtiğinizde boylu boyunca
serildiğinizi gördüğünüz o kırmızı, gri sokaklar. Masalarına tırnakları
geçirdiğiniz o güzel barlar. Zamanın geçmek bilmediği kör olasıca masalar.
Sevmemiştim sizi…
Her şeyden uzaklaştığınız o güzel iskele…Hala durur sessiz
sakin, öyle, güzelce. Ne büyük, ne huzur veren bir sırdaştır. Bu şehir en çok
burada güzel gelmiştir bana. Yalnızken, bir başıma. Ve şimdi gene aynı yerde
aynı güzellikte gelir bana. Ve ben aynı barda, aynı masada, yüzümde bir gülümsemeyle
bakıyorum etrafa. Seviyorum seni gene, güzel şehir!
Bir kızım olursa adı Cane olsun.
Can olsun canım olsun diye.
Her baktığımda umudum olsun diye.Anlatacağım ona neden Cane diyeceğimi. Ne güzel bir hikayesi
olduğunu, neden can olduğunu.Sonra ne yangınların, yaralarının ortasında hayalini
kurduğumu da bilecek, ne hasretle beklediğimi de. Kocaman zeytin gözleri olsun,
öpeyim. Hikayeler anlatayım ona, sonu uçsuz bucaksız. Bu kez beraber çizelim
güzel öykülerimizi. Kendi gibi güzel olsun diye ömrü.Üzerler mi ki, incitirler mi? Güzel yüzüne sen dokunmaya
kıyamayacakken, hor davranırlar mı? Koruyabilir mi kendini? Pamuk tenine
çizgiler gelmesin, dolmasın gözleri. Her zaman güçlü görünmeye çalışıp yormasın
kendini , çırpınmasın. Dayanamam!
Bir kızım olursa adı Yaren olsun. Yar olsun yârim olsun.
Her baktığımda yarınım olsun diye.Sevdiği kıymetini bilsin diye, yâri olsun diye. En kıymetlisi olsun. Yaraları
olmasın diye ona da anlatacağım, onunla da çizeceğiz hikayelerimizi. Bal
dudaklarından dinleyeceğim bu kez en sevdiğim şarkıları. Dili bülbül olsun,
kaşı keman olsun. Sarılınca dünyalar benim olsun. Gözyaşı olmasın. Kıyamam!
Cane, Yaren ! Nerdesiniz?
