Mutluluk, hüzün, acı, küskünlük… Tamamlanmamış her duygu, yerini gene eksik bir duyguya bırakıyor. O an, tam anlamıyla yaşanmalı. Katıla katıla gülmeli, sabahlara kadar ağlanmalı belki. Ne olursa olsun her birinin hakkını vermeli insan. Kaybedilenlerin ardından sonuna kadar üzülüp, güzel olaylara çılgınca sevinebilmeli. Yaşanmamış, kendisini tamamlamamış her duygu boşluklar oluşturuyor, sonrasında olur olmadık anlarda patlak veriyor. Normal durumlara anormal tepki, anormal durumlara normal tepki verir hale geliyoruz. Bazen güçlü görünmek oluyor bunun adı, bazen de açık vermemek. Oysa insan olmanın gereğidir duygular. Yeri geldiğinde acını da yaşayacaksın, mutluluğunu da. Bedenini dinlemeli kişi, beynini değil. Mutlaka vücudun bir yerinden size sinyaller gelecektir. Aslında bu bedenimizin bize ‘beni dinle, önemse, bana dürüst ol’ mesajıdır. Bu durum bazen midenizin kasılması, başınızı ağrıması, bazen de sırtınızın boynunuzun tutulması olabilir. Ve biz bedenimize ne kadar baskı yaptığımızı o an içinde farketmeyebiliriz. Kadın erkek hiç farketmez, ruhumuzda bedenimizde ne hissedersek hissedelim sonuna kadar yaşayalım, tamamlayalım. Utanmadan sıkılmadan.
Ağlamanın tuhaf, çok gülmenin ayıp bilindiği o acayip dünyanın esiri olmayalım. Her birimiz çok değerliyiz. Bedenimiz çok değerli. Duygularımız çok değerli. Bizi biz yapan bedenimize baskı yapan tüm duygularımız. Hadi şimdi herkes yerine. Marş marş…
Hiç yorum yok :
Yorum Gönder