5. sınıflarla resim dersimi yaparken birden arka sıralarda tombulcana sevimli bir çocuğun ağladığını gördüm. Yüzü kızarmış ve sessizce hıçkırıyordu. Yanına gittim ve benimle birlikte birkaç çocuk daha geldi. Neden ağladığını sordum. Anneannesini kaybettiğini ve bundan dolayı çok üzüldüğünü söyledi. Buraya kadar herşey normal. Yanına gelen çocuklardan birisi, ki bu zamana kadar hep gülen ve son derece neşeli bir çocuk olarak gördüğüm Volkan, 'üzülme benim de annem yok ben de annemi kaybettim 'dedi. Ben bir şekilde teselli sözleri vermeye çalıştım tabi ki. Hayatımızda sevdiğimiz kişileri kaybedebileceğimizi, ama üzüldüğümüz de onların da üzüleceğini, onlar için dua ederek onları rahatlatabileceğimiz gibi şeyler söyledim. Bu arada bir kulağım da Volkana gitti tabi ki. Arkadaşını teselli etmeye çalışıyordu belli ki, 'bak ben annemi hiç görmedim, ben ne yapayım' diye bir laf etti. İçim bir cız etti o an. Ağlayan çocuğun biraz sakinleştiğini görünce yanından ayrıldım.Volkan yanıma geldi. Annesine ne olduğunu sordum 'kazada öldü' dedi. Sonra az daha yaklaşıp yanıma, 'öğretmenim aslında ölmedi, ben doğduktan sonra kaçmış annem.Bırakmış beni, ben herkese kazada öldü diyorum' dedi. İçim iyice ezilmişti. Biraz daha yanaşıp 'zoruma gidiyor, dayanamıyorum öğretmenim' dediğinde yüreğimin bir parçası koptu sanki. Ve masamın üzerinde duran kalemle, eline avucuna hızlıca bir şeyler karalamaya başladı. Hafifçe doğrulup bakmaya çalıştığımda eline bir kadın resmi çizdiğini gördüm. O an paramparça olduğumu hissettim. Nasıl bir özlem, nasıl bir hasrettir ki bu, elindeki resimde yaşatıyor annesini. Küçücük yüreği nasıl dayanıyordu buna.Aslında ne kadar da büyümüştü bir anda.Gözlerimden akmasın diye zor tuttum kendimi. Sınıftan çıkmamla ağlamaya başladım, yumruk oturmuştu boğazıma. Küçücük kalbi nasıl dayanmıştı bunlara ve nasıl bu kadar güçlü görünmeye çalışıyordu. Ah güzel çocuk nasıl dayandın! Kelime bulamıyorum hala söyleyecek. Ne denir ki.İşte hayat !!
Kaydol:
Kayıt Yorumları
(
Atom
)
Hiç yorum yok :
Yorum Gönder