Çayın demi, kahvenin şekeri, insanın huzuru,
Çatlamış, kurumuş topraklarda gezinirken buldun kalbini.
Çalılıkların sarmaya çalıştığı kuru topraklar.
Bir tarafın kırılmış dökülmüşken,
Bir yanın ne kadar da heybetliydi.
Senin gibi esmerdi de toprağın rengi.
Ne de güzel.
Bak !
Üzerindeki o çakıl taşları var ya…
Öpmüşüm izleri kalmış.
Topla onları tamam mı?
Ellerini açıp, avucunda tuttuğun o güzel şey var ya
Ben dayanamam buna.
Olmaz o tek başına orada.
Hani “taşıyabilir misin” dedin ya,
Sen yanımda ol hep, o hiç ağır gelmez bana .
Eksik olan parçanı da ben bırakayım avucuna şimdi.
Bak nasıl da çarpıyor pıtı pıtı .
İyi bak ona tamam mı?
Şimdi şu karşımdaki kapı aralansa.
Ve kalbi ellerinde biri olsa.
Ve o kişi sen olsan.
Dayanamam ki….
Hiç yorum yok :
Yorum Gönder