HAYAT KISA KUŞLAR UÇUYOR...

    Çok kısa ama bir o kadar da uzun mu uzun bir şiir. 
    iki cümlede özetlenen hayat.  

      Ne basit şeylere üzülmüşüz, sinirlenmişiz.Bazen sevgilimiz aramadı, bana bunu demedi, yok bunu yapmadı diye hayıflanıp, bazen de o çok beğendiğimiz ayakkabıyı alamadığımız için uykularımızı kaçırıp üzülmüşüzdür. Oysa bir insanı mutlu etmeye yetecek miydi bunlar? Öz de mutlu olmayınca…Her şey aslında bizde başlamıyor muydu. Yaptığımız seçimler, arkadaşlar, yaşadığımız aşklar, sevinçlerimiz ve üzüntülerimiz.

    Bazen sırf istediğimiz cümleleri duyabilmek için hayali bir karakter yerleştirip inanıyoruz karşımızdaki insana. Ya da istemediğimiz bir mesleği seçiyoruz, istemediğimiz insanlarla muhatap oluyoruz. Yanılsamadan oluşan bir mutluluğu tercih ediyoruz “bile bile”. Ve sonuç hüsran elbette…Sayısız hezeyanlardan sonra artık durup bir silkelenmek lazım diyoruz. Hayat bu kadar hızlı geçerken hala yapabileceklerimizin farkına vardığımız o an. İşte tam bu an. Bazen iki kelime yetiyor bunları anlamaya. Her şeye bir sünger çekip yeniden doğmaya. İşte tam bu noktada sevgili Sunay Akın’ın bir sözü eldi aklıma.

“Bunca kalp kırıklıklarına rağmen küçüklüğümde yaptığım gibi rüzgarı arkama alıp bağırmak istiyorum hayata: Acımadı ki !

    Aynen böyle. Bize ağır gelen ne varsa üstüne gitmeli, hala yaşayacak ömrümüz varken. Bırakın artık olumsuz düşünceleri. Siz yönlendirin düşüncelerinizi. Tıpkı bir hikaye yazar gibi, satır satır güzellik işleyin. Olumsuzluklara da teşekkür edin. Neden mi? Şu anda bunu yapabildiğiniz için, sizi siz yaptığı için, olgunlaştırdığı için.

   Her şeye rağmen hayat çok güzel ! Kim bilir daha ne sürprizler bekliyor bizi. Yaşamaya değmez mi hiç ? Haydi bir daha hep bir ağızdan. “ACIMADI Kİİİİİİİ “