İşte şu karşımdaki sokakta bir zaman hıçkırarak koşuyordum. Yetişmeye çalıştığım Üsküdar motorunu düşünürken koştuğum dar sokak. Aslında ne güzelmişsin. Balıkçıların ışığı bu kadar güzel mi ışıldarmış, o balıklar bu kadar güzel mi kokarmış. Çal kemancı, bugün de benim için çal. Şenlensin içim, zaten şen ki içim…Hemen çaprazımdaki sokakta ise tahta masalarda çok ağladığım, hatta defalarca küfür ettiğim şirin bir bar var. Orası da hiç bu kadar keyifli gelmemişti.
22:00 ‘Ah İstanbul, İstanbul olalı…’ diye çalıyor şimdi de. Darbuka da var. Her vuruşta başka bir işliyor içime.22:15 ‘Buraları sevemedim gönül orada, yanıyorum tuz biber yarama…’
Nasıl da güzel çalıyorlar. Etrafımdaki insanları izliyorum. Her birinin ellerinde kadehler vuruyorlar cam cama, gülüyorlar can cana. Bugün benim için gönlüme bir hediye oldu sanki. Ah felek, niye ki? Bu günlerim de varmış neden söylemiyordun. İlla böyle zorlaman mı lazımdı, böyle yorman mı lazımdı. Unutuyordum az kalsın. Şu diğer sokakta da bir sızım vardı. Bıraktım orda kaldı, Üzerimde ağırlıktı.Bu gece yalnızken de ne sohbetler edildiğini anladım. İçimde her biri başka bir kadın olan bir sürü kadınla konuştum. Her biri ayrı bir öykü anlattı bana. Her biri ayrı ayrı bir hayat dolu dolu yaşanmış…Ama gel gör ki yine de insan yanında arar durur hep birini. Şöyle bir kolu koluna değsin, yüzü yüzüne, gözü gözüne değsin. Hatta yanağında bir de çukuru da olsa fena olmaz. Olsun gene de güzel. Bazen içinde yaşatması lazım insanın, bazı şeyleri.
Yalnızken her şey sıkıcı olmuyor. Bugün gibi. Felekten alacağım vardı. Ohh! Ne de güzel yaptım. Haydi şimdi tüm bardaklar dolsun !
Tebrikler, çok etkilendim.
YanıtlaSil